• Dobrze, że dziś  ma pani zabieg, bo to KTG jest takie…

Jestem druga. Pierwsza jest dziewczyna z pokoju. Ma cukrzycę i waga dziecka jest bardzo duża. 4800. Łapię doła, że mojego malucha źle ocenią po takim gigancie

Oto i ja w specjalnej operacyjnej koszuli, z już podpiętą kroplówką na tle choinki z bombkami z konferencji medycznych :)). Nie ma to jak rodzić w okresie świątecznym :)))

Wjeżdżam na salę. Lekarze rozmawiają. Obecni: studenci, pielęgniarki, położna. Podsłuchuję:

• Moja gin: Ale opalenizna pani doktor! Kanary czy Hawaje?
• Neonatolog: Samoopalacz 4 pory roku.
• Anestezjolog: Jaki?
• Neonatolog: 4 pory roku. Nikt nie chce mi wierzyć.
• Moja gin: Doktorze jak tam pacjentka?
• Anestezjolog: Już się wkłuwam. Poczuje pani zimno… Teraz proszę zrobić koci grzbiet. Bardziej. (cfaniak, sam sobie zrób koci grzbiet z brzuchem). Pani Mariolko, proszę mi pomóc nagiąć pacjentkę.

Pani Mariolka ma niezwykłe oczy (Mariola Okocim?), seksowną opaskę na ustach i wąską paczkę ligtów w prawej kieszeni fartucha.
Chwilę później leżę na wznak. Kroją.

• Moja gin: Po takim porodzie jak dziś rano, to czuję że mogę wyjąć każde dziecko.
• Anastezjog: Gdyby tak każdy dzień zaczynać nie trzeba by chodzić na siłownię.
• Gin: Zielone wody!

Anastejzjolog patrzy na monitor z moim tętnem. Chwilę później słyszę dalej:

• Pępowina wokół szyi!

Czas stanął. I w tej ciszy usłyszałam skrzek. Awanturujący się skrzek. Udało się. 10:48. Łzy lecą mi z kącików oczu, przez skronie i wpadają do uszu. I pokazują mi tę fioletową wrzeszczącą kulkę:

• Może być taki?
• Może.
• Możemy wymienić na jakąś dziewczynkę.
• Nie. Chcę tego.
• Na pewno? Miałyśmy dobrą intuicję, żeby go już dzisiaj wyjąć.

Zaczynają mnie składać z powrotem. W drugim końcu sali ważą, czyszczą i ubierają juniora.

• Moja gin: I jak pani doktor? Zuch chłopak?
• Neonatolog: Zuch!
• Nie ma objawów hipotrofii?
• Nie. Miały być?
• Nie. Tylko ta waga planowa nie była duża.
• Jest 3130. 10 punktów!
• Macica w bardzo dobrym stanie. Nie ma żadnych zrostów. Mięsień gruby. Jak pani chce tę trzecią dziewczynkę to można. Nie namawiam, ale można.

Godzina 12. Leżę na pooperacyjnej. Zagląda neonatolog. Z drugiego końca korytarza, woła moja gin:

• I jak …-iński?
• Dobrze. Właśnie wyjęłyśmy go z inkubatora i pruje się najgłośniej ze wszystkich. I do mnie:
• Także zdrowy 🙂 Musimy jeszcze porobić badania, żeby wyjaśnić te zielone wody…

16-sta.Diabli pojechał zrobiwszy uprzednio kilka zdjęć. Wraca czucie, schodzi znieczulenie. Łooo, matko, ale boli. Spróbuję się przkręcić, chociaż te dziesiątki rurek z i do mojego ciała nie ułatwiają… Ałaaa… Cień mojej kroplówki wygląda na ścianie jak wielki struś. Czy mogę prosić o koleją dawkę ketanolu? Mogłam… Cień tej kroplówki w kącie przypomina torreadora… Albo kolumnę jońską…

Siadam po 8 godzinach. To nie jest jakiś rekord świata, ale wyjątkowo szybko jak na mnie. I w ogóle tym razem dochodzę do siebie szybciej. W dniu wypisu mogę się nawet zakrztusić, albo wysmarkać (a wymaga to aktywności brzucha). Mam co prawda jakiś pooperacyjny syndrom pourazowy, czyli makabryczny ból głowy, ale i na to dostaję super lek.

Czwartek
Pierwsza wspólna noc. Od dawna mi się nie śniło nic przyjemnego, a tym razem mam wyjątkowo piękny sen. Dwoje pięknych młodych ludzi uczy się swoich ciał w sadzie pełnym jabłek

Sobota
Wychodzimy. Kobe Bryant (to po koszykarzu 😉 jedniodniowa ksywa nadana przez tatina 😉 ubrany już do wyjścia odwala swój pierwszy świetny żart. W pełnym rynsztunku trzaska kupę. Rozbieramy, myjemy i ubieramy na nowo 🙂

Podobieństwa do sióstr:

1. Też urodził się w szaliku na szyi.
2. Też ma unikatowy kształt czaszki, zgodny z tym jaki miał Tutenchamon 😉
3. Też jest mistrzem min i trzaska cały czas jakieś face-y 🙂
4. Też zasypia przy Mozarcie…