-Sean Connery

2020 to był rok, gdy odchodzenie było tematem niemalże codziennym. Wiszącą nad całym światem groźba wirusa, nasilający się raz po raz lęk o bliskich i obawy, czy TO kiedyś w ogóle się skończy??

Dużo ludzi odeszło w tym roku… Zaczęło się od głupiej śmierci koszykarza, a wczoraj przyszło info o najlepszym z Bondów. To nie wirus zabijał, ale w skali NIE celebryckiej, sporo ludzi odeszło przez wirusa i gorszy dostęp do lekarzy. Moi rodzice mieli taki okres w czerwcu, że co chwila jechali na jakiś pogrzeb, gdzie przyczyną był gwałtowny wybuch choroby połączony z niemożliwością leczenia. Strasznie przerażająca sytuacja. No i na pewno każdy z nas pomyślał w tym roku o kimś, kogo już nie ma, w kategoriach: Dobrze, że tego NIE dożył.

W naszej mikro skali straciliśmy Klarensa. To oczywiście tylko zwierzę, ale naprawdę uwielbiałam tego kocura. 20 lat temu miałam ukochaną kotkę, a Klarens to był mój ukochany kocur. Taki, z którym stworzyłam więź zupełnie jak nie ze zwierzęciem. Na początku lata zniknął i już nie wrócił. Miałam sen, że przychodzi, otwieram mu drzwi, bo zauważyłam przez okno chudy czarny ogon i on wchodzi ze spuszczoną głową. Ten sen – powracające zwierzę, zawsze pojawiał mi się, gdy któreś znikało na zawsze. Wystawiam oczywiście cały czas chrupeczki, ale jeże już śpią i nikt tego nie wyjada. Kotkę w ostatnim roku straciły też dziadki.

<>

Wszystkich Świętych to najpiękniejsze polskie święto. To ustawianie kwiatów, sprzątanie grobów, pogawędki z ludźmi, których nie widziało się od nastu lat i późniejsze jedzenie jakichś gorących bigosów, które czekają na nas w domu, TO wspaniałe chwile. Nie pójdziemy dziś na cmentarze i bardzo tego jest mi żal. Oczywiście można i trzeba to przełożyć na przyszły weekend, ale to nie będzie już to… Pomyślmy więc o naszych bliskich, których już nie ma!