Wpadła do mnie znajoma, ta od Zambijskiej adopcji. Dałam jej siatę ubranek, głównie po Mieszku i chwilę pogadałyśmy.

• A nie chcesz mieć własnego dziecka?
• Nie… Wiesz, jak tyle pracuję, że chyba nie miałabym czasu.
• Ok. Miałam okres, kiedy uważałam, że musi mieć każdy, bo to takie super, ale już mi przeszło.
• Tak na odległość mi wystarczy.
• Dobrze. Najlepsza rzecz w dzieciach to że dzięki nim czujemy się potrzebne. W każdym związku przychodzi moment, kiedy wisimy i buuczymy, bo Ty mnie nie potrzebujesz. A z dziećmi tę lukę wypełniasz. Ale myślę, że Patrycja Ci to da.
• Ja strasznie się zaangażowałam w tę pomoc dla niej. Jeżdżę po znajomych i zbieram te ubranka, szykuję paczkę…
• A kiedy jedziesz?
• Latem…

Ale tak sobie myślę o tych dzieciach i najfajniejsze jest chyba coś innego. One dają nam siłę o jaką się nie posądzaliśmy 🙂

<><>

Btw. Miecho lubi zupę rybną. Naprawdę lubi. Zdecydowanie bardziej niż rosół czy krupnik :))