Jak np. kupno stroju baletowego… To że pójdzie raz i potem jej się znudzi to inna sprawa, ale dla samej przyjemności wybierania tiulowych spódniczek i baletek warto to przeżyć… Balet miał już być od ubiegłego roku. Ale nie znaleziono instruktorki. Więc jak odbierałam Łucję to nieźle się zdziwiłam podsłuchawszy kawałek rozmowy:

• Tosiu, szybko! Bo spóźnimy się na balet!
• Tosia chodzi na balet?
• Tak. Dziś ma drugie zajęcia.
• A gdzie?
• W domu kultury.
• Naszym? Nie było instruktora!
• Ale znaleźli! Przepraszam, musimy lecieć!

Później okazało się, że na balet chodzi więcej dziewczynek z grupy Łucji! Więc wczoraj wsadziłam Miecha w wózek i poszliśmy zapisać Łucję. I wałkuję tej babce w domu kultury:

• Wie pani, ja mam jeszcze jedną córkę, ale ona jest młodsza. Można powiedzieć, że ma prawie cztery.
• Oj to trzeba będzie zapytać instruktorkę czy ją przyjmie. A ona jest taka pryncypialna… Kochana! My mamy prawdziwą primabalerinę z teatru!
• Poważnie??
• Tak!
• A co ze strojem? Jak dziewczynki są ubrane?
• Mają wszystko. I baletki i spódniczki i nawet opaski :))

A potem już z dziewczynami pojechałyśmy kupować Łucji strój. Baletek jest kilka rodzai, spódniczek też, body też… Ja tam się wzruszyłam przy wybieraniu 🙂 A Łucja chciała nałożyć strój już w samochodzie. I nie szło jej wytłumaczyć, że gołe plecy to zły pomysł na takie zimno 🙂 Wieczór cały pokazywała nam różne figury :)))

Pierwszy prysznic na dworcu zobaczyłam chyba w Kijowie. Mój nastoletni umysł nie był w stanie pojąć na co to komu… Więc Krzycho z wrodzonym wdziękiem erudyty wyjaśniał mi, że jeśli ktoś długo podróżuje i ma wiele przesiadek, może mieć ochotę odświeżyć się w trakcie podróży. Patrzyłam na zaparowane drzwi i wyobrażałam sobie mężczyznę z Syberii, który przyjechał w walonkach w komandirowkę na Ukrainę i przed rozmowami postanowił się „odświeżyć”. Albo kobitę, która wiozła z Odessy siaty ze szmuglowanymi ze statków tureckimi ciuchami. Zmierzała na pólnoc, miała dwie godziny czekania na kolejny pociąg i postanowiła się przekąpać… Ale jakoś nie trzymały się kupy te moje wizualizacje i koncepcji pryszniców na dworcu WTEDY nie pojęłam.

Nie bawiła mnie ta trzydniowa zabawa w Indiankę. Nie przekonują mnie odświeżające kąpiele w lodowatej wodzie. I bardzo się cieszę, że panowie hydraulicy już podpięli mi termę i woda z kranu JUŻ leci letnia! 🙂 Ekscytuje mnie to bardziej niż wyniki wyborów, chociaż głos oddałam i mój kandydat do sejmu wszedł!

Jak przystało na ludzi zepsutych cywilizacją, pozbawieni ciepłej wody umieramy. Ja mam dość płukania garów pod lodowatym kranem, blatów kuchennych których nie da się wytrzeć i tego, że w domu jest zimno i nieprzyjemnie. Wczoraj jak w pasku informacyjnym w wiadomościach pokazali, że jest pierwsza ofiara wychłodzenia, włączyłam na noc piecyki. Inna sprawa, że czas zamówić drewno. Dziś idziemy się kąpać na basen (bo tam są przecież prysznice 🙂 jako, że płukanki w miednicy są jednak dość pobieżne. I zdecydowanie nie jemy obiadu w domu. Albo wyciągamy Krzycha do knajpy, albo wpraszamy się do dziadków Samurajów:)

Oglądam z Łuczą program o piłkach. Ze zdumieniem odkrywam jak dużo wie!

• Łuczku, a jakie my mamy piłki w domu?
• Mamy piłki do kosza, piłkę plażową i zwykłe piłki.
• A mamy piłkę do nogi?
• Nie.
• A może Mieszko będzie piłkarzem?
• Nie. On będzie pomocnikiem.
• Pomocnikiem? –  (czyżby Diabli wprowadził jej nazewnictwo boiskowe??)
• Tak. Pomocnikiem gwiazdy.
• A Lilu, Ty kim będziesz?
• Ja będę pomocniczką Łucji!

• LMJŁ do sześcianu. Jesteście LMJŁ do sześcianu.
• Ale co o co chodzi tatuś?
• Nasza rodzina była JKLM do kwadratu. A Wasza jest LMJŁ do sześcianu.
• No i???
• Niezły zbieg okoliczności, nie?

Zawsze zdumiewała mnie skłonność Krzycha do kalamburów i wyszukiwania zasad rządzących przypadkiem. Tym razem wymyślił coś takiego. Z liter inicjałów całej rodziny. Bo dziadki wpadły na chwilę wczoraj wieczorem. Zdumiała ich ruina związana z termą i opróżnianiem pomieszczenia gospodarczego i to jak wygląda Lila:

• Lila, świetnie wygląda!
• Wiem, mamuś. Ona po prostu nareszcie się wysypia.
• Ale ona nigdy nie była aż tak wypoczęta! 🙂
• No, chyba tak.

Z filmami jest jak z winem. Nie ma co się zmuszać do tych co nam nie podchodzą. Pamiętam jak na I-szym roku studiów poszłyśmy we dwie z koleżanką do studyjnego kina. Razem z nami poszedł „humanista z IV roku”. To był film o tym jak facet nagrywał dźwięki. Chodził i przykładał mikrofon do asfaltu. Ciężkie dwie godziny… Jak wyszliśmy to dłuższą chwilę patrzyliśmy na siebie. Tak… Ale widoki. Niesamowity film… Aż w końcu on powiedział: Fuck, co to było?! :))

W Breaking Bad są dłużyzny. To dobry serial, a 10 odcinek 4 sezonu jest wprost rozwalający, ale przeginają z tym pokazywaniem nagiego Walta. Obrzydliwości jest tam zresztą więcej. Co innego Haven. Trzeba mieć na to nastrój, ale jak już Cię wciągną te widoki, to utknąleś… Soundtrack z 3-go odcinka drugiego sezonu (Love machine).  Ellie Goulding ‚Your Song’ 

 

• Justyna, czy nie uważasz, że powinnyśmy trochę zmienić priorytety naszym córkom? Żeby w kółko nie gadały o miłości?
• O co dokładnie Ci chodzi?
• Lila płacze bo ją Łucja nie kocha, Łucja płacze…
• …bo ją Mieszko nie kocha.
• No właśnie.
• Nie. Nie zmieniajmy ich. To nie jest złe. Niektóre dzieci są naprawdę nieznośne. Opluwają się, kopią, biją.
• Masz rację. Niech sobie gadaja o kochaniu dalej.

• Halo, słucham?
• Cześć tatuś. A czemu mama nie odebrała?
• Bo układa pasjansa.
• Przecież on jej nigdy nie wychodzi!
• Może powinna sobie zaznaczyć karty?
• Albo zacząć grać w mahjongga 🙂 A na co ustawia?
• Chyba na pracę. Dam Ci ją, bo już  przybiegła.
• Cześć mamuś! Na co ustawiasz?
• A tak się chciałam zrelaksować. Mów co u Was?
• U nas wszystko dobrze. Łucja powiedziała dziś, że jak Mieszko płacze to ona ma NUDNOŚCI.
• Skąd ona zna takie słowo?
• Nie wiem. Pewnie z przedszkola, bo ja przecież nigdy nie miewałam.
• A jak Lila?
• Też dobrze. Cały czas niby nie zna nikogo z grupy, ale jak się jej pytam, czy Patrycja jest bardzo niegrzeczna, to wie o kim mówię.
• Czyli już rozróżnia dzieci. A Mieszko?
• Do południa głównie śpi. Byliśmy na spacerze w bibliotece.
• Znowu? Nadrobisz zaległości książkowe z kilku lat!
• No… Na razie jestem na literze W. bo jest na regale najbliżej wyjścia, a tam stoi wózek 🙂

Pokonałam i prawie pokonałam:

1. Bilet w jedną stronę – Didier van Cauwelaert.  Francuski cygan w Maroku. Wielki przekręt w poszukiwaniu nieistniejącej osady w Atlasie. Klimatem podobne trochę do Obcego Alberta Camusa. Chociaż tamto chyba działo się w Algierze. Bardzo przyjemna książka 🙂

2. Uzurpatorka – Jose Freches. To jest III-cia część cyklu „Jedwabna Cesarzowa” i nie da się tego czytać. Doszłam do połowy i stwierdziłam, że odpuszczam. Tak jak są osoby, które nie mogą czytać XIX wiecznej literatury rosyjskiej bo męczą je imiona i oczestwa (Irina Fiodorowna, Stepan Wasilewicz) tak ja nie mogę czytać o Świetlistym Punkcie, Nefrytowym Paznokciu Błogosławionego czy Szlachetnym Ośmiorakim Skupieniu Powagi. Imiona i nazwy zajmują połowę każdej linijki i w ogóle nie jestem w stanie się skupić na fabule.

<><>

Tryptyk z Miechem

 

Widzieliście je w sklepach? One są prze-py-szne! 🙂 Chwilowo przechodzimy więc modyfikację wieczornego menu… Modyfikację menu przechodzi tez Miecho. Dwa dni pod rząd wzgardził zupką. Szczelnie zaciśnięte ustka i prychanie. Za to wrąbał kotleta Całego. Dzierżąc go w łapce i bujając się na leżaku. No cóż, chyba odstawimy więc mixer. W kwestiach jedzeniowych można jeszcze dodać, że Lila nie chciała wyjść z przedszkola, bo poprosiła o dokładkę podwieczorku 🙂

Obrazek Łuczy. Specjalnie na tle innych obrazków przedszkolnych, żeby było widać jak niezwykłe są jej malunki. Widzicie najładniejszy? Najstaranniejszy? Drugi od góry w pierwszym słupku? 🙂

<><>

• Łuki, nie uważasz, że coraz krótsze dni są dołujące?
• Bardzo. Wychodzę z pracy o 18stej i jest już szaro.
• A będzie jeszcze gorzej.
• To prawda.

• A jak Wam rodzice próbowali wpłynąć na ambicję?
• Porównywali. Nienawidziłam tego. Zawsze byłam gorsza.
• A do kogo najczęściej?
• Do Ani P. Ona była doskonała. Nie dość, że była na mat-fizie, to świetnie się uczyła i na dodatek robiła równolegle szkołę muzyczną. I chłopaków też zawsze miała na poziomie.
• Powinni byli wybrać jakiś bardziej realny wzór. 🙂
• Ty nie miałeś takiego niedoścignionego wzoru?
• Miałem. Córka Reginy była idealna. Ja nawet chodziłem na angielski tam gdzie ona, bo tam najlepiej uczą. Mówiłem mamie: Kłam tak jak ona, a ona się oburzała, że to prawda.
• To pokolenie chyba tak miało, że porównywanie uważało za najlepszy sposób wychowywania. Mam nadzieję, że nam się uda tego uniknąć.

<><>

Diabli wczoraj przytachał do domu skrzynkę jabłek. Bo on na wsi pracuje i mu to agentka co ma sady przyniosła. To mieszanka różnych rodzajów, ale wszystkie są tak samo sadowo zimne i pachnące! 🙂 Ależ mamy jabłkoużywanie!

Te małe paluszki Mieszka są nieznośne. Jeśli posadzę go w foteliku obok to się przechyla i robi wszystko, żeby zmieniać biegi ze mną, a wczoraj ściągnął z barku dwutygodniowego smartfona, który nie wytrzymał kontaktu z kuchenną podłogą. No i dziś od rana poszukiwania serwisu Zmora z telefonomi tak już mnie znużyła, że mi się śni po nocach jak mi giną lub psują.

Tymczasem Diabli konfidencjalnym szeptem wprowadza go wieczorami w sekretny świat męskich tajemnic. Mówię Ci Mieszko, będziesz mistrzem palcówek. Wszystkiego Cię nauczę Pamiętaj, one nie lubią jak się robi tak…Chociaż to się fajnie robi...

A ja tym bym wolała, żeby on już tych paluszków w domu nie ćwiczył ://

<>><<>

I z cyklu data do zapamiętania. Sobota wieczór, 30 września 2011, Lila ma 3,5 roku. Siedzą w wannie i wołają tatina. Ta-to!!!!! TAAAA–Toooooo!!!! Łucja po prostu krzyczy. Ale to co wydobywa się z tego małego gardełka Lili jest niesamowite. To faluje i ma różne tony. Nie mówię, że mamy małą Dodę w domu. Mamy coś więcej!

Wanna, wieczór, panny w kąpieli. Na wodzie unoszą się gumowe zabawki (zastosowałam metodę przerzucania do łazienki części zabawek – w ten sposób po 4 miesiacach można je spokojnie wywalić ;). Łucja żuje jakąś. Lila zresztą też, ale mniej ostentacyjnie. Diabli:

• Łucja! Wypluj tą zabawkę! To jakieś trujące chińskie badziewie!
• To chyba nie chińskie. To Polly Packet. One na pewno są z atestem – wtrąciłam się.

Łucja po kąpieli do mnie na ucho:

• Mamo, ale my nie mamy chińskich zabawek?
• Nie macie, nie macie 🙂

Może i zresztą mają :))

<><>

Był dłuuuugi spacer po mieście. W tym silnym słońcu odkryliśmy, że Miechowi kluje się nie tylko lewa górna jedynka, ale i druga obok też. Ta pierwsza zrobiła już dziurę w dziąśle, a tą drugą dzieli od świata przezroczysty kawałek skóry 🙂 I wszystko jasne skąd to marudzenie. Czapka – rękodzieło z Jasła, a szalik po siostrze. Kwiatek co na nim był, odprułam 🙂

Lila versus mucha w nosie 😉

Oraz mały tatuś, czyli Łucja 🙂 (Justku, a może zrobimy z niej Radwańską?)