Po pierwsze i najważniejsze, mam nadzieję, że nas nie usuną z tych zajęć 🙂 Łucja po każdym ćwiczeniu podskakuje z tej ekscytacji 🙂 Lilka robi wszystko po swojemu, ale zawsze patrzy na swoje odbicie 🙂 Miały tak przeskakać trzymając się pod boki. Z jednego krańca sali na drugi. Instruktorka złapała Lilę w pasie by ją poprowadzić. A ta zgięła nogi w kolanach (no bo jakoś spodobała jej się ta wizja, że ona leci nad tą salą :))) I zdjęcie robione przez szybę 😉

<><>

Powiem Wam, że tak jechałam sobie wczoraj ciemną nocą i ciemność taka mroczna ciemność, nieba bez gwiazd jest przerażająca. Droga w ogóle była dobra, pusta i sucha, ale jak się wjedzie w takie lasy, kiedy włączasz długie i nie widzisz nawet czubków drzew to zaczynasz rozumieć dlaczego najbardziej przerażają fantastyczne światy mroku. Latem jest inaczej, a teraz jak masz albo ciemność absolutną, albo taką przysnutą mgłą z kominów, kiedy mijasz wsie i czujesz zapach palonego węgla, to zdajesz sobie sprawę, że jesteśmy gatunkiem słonecznym.

– Diabli. Strachy na lachy 😉

W książce, którą czytam był fajne zdanie: „Tatusiu… To słowo, za którym tęsknimy cały dzień, ale w nocy staje się koszmarem”. Mieszo co prawda jeszcze nie mówi, ale odłożyć go do łóżeczka graniczy z cudem. O ile w dzień ja nie jestem mu potrzebna praktycznie do niczego, to w nocy stanowimy symbiozę niczym drzewo i huba. Raz na jakiś czas podejmuję próbę umieszczenia go w łóżku, co można w ciągu 7 godzin snu robić nawet pięciokrotnie. Jakimś wewnętrznym radarem budzi się jak jest sam… To po prostu MÓJ mężczyzna :))

I jest inny. Może to nie kwestia płci, a kolejności, ale jest inny. Dziewczyny przypełzały do mnie i trzymały mnie za nogę. On siedzi na środku, śmieje się i podnosi ręce. A jeśli nie patrzę się na niego to pokrzykuje, żebym spojrzała 🙂 Obejrzałam dziś w Mad Manie scenę na którą czekałam. Poród w 3-cim sezonie. W latach ’60 jawi mi się jako niezły hard core. Nie było jednak tak źle. Gdy mama wybudza się po porodzie (bo nie poszedł do końca idealnie) trzyma na ręku pakunek z dzieckiem. Sala szpitalna, na łóżku w nogach siedzi mąż. Ona patrzy na dziecko i mówi: Jest śliczna. A on jej odpowiada: To chłopak 🙂

<<>>

Dziś w nocy Diabli się wysypia. Wywiało go do Lwowa, ja więc pakuję manatki i jadę tradycyjnie do dziadków. Bo balecie oczywiście 😉

Jest w jednym z pierwszych odcinków Mad Mana ciekawa scena. Na idylliczne osiedle perfekcyjnych żon i sterylnych dzieci wprowadza się ROZWÓDKA. Jedna z bohaterek zaprasza ją, wraz z jej dziećmi, na urodziny córki. Panowie w salonie kopcą cygara i rozmawiają o pieniądzach, panie w kuchni plotkują. Bez złości, ale z autentycznym współczuciem schodzą na nieobecną chwilowo rozwódkę. Któraś mówi:

• Nie wiem co jest gorsze. Papier w Mikołaje w jaki zapakowała prezent czy niewyprasowane ubranka jej dzieci…

Niezłe… Ale to ich stwierdzenie, to o coś więcej niż pusta konstatacja faux pas. Ten papier świąteczny w środku lata to symbol tego, że osoba pakująca prezent nie ma czasu by myśleć o głupotach.  A mówcie co chcecie, ale kobiece potrzeby składają się z głupot (męskie zresztą też, ale to innego rodzaju głupoty). Czasem z nich rezygnujemy, ale brak nam ich.

Wczoraj kurier przywiózł mi paczkę ze sklepu z akcesoriami cukierniczymi. Nie, nie zamierzam podejmować kolejnej ekstremalnej próby kucharskiej. Po prostu potrzebowałam różnokolorowe papilotki do babeczek (bo ostatnio piekłam bez 😦 , foremki do wycinania ciastek (decory jesienne), chorągiewki do ozdabiania i słodkie mazaki. Było mi to absolutnie do niczego i do wszystkiego potrzebne! Najpierw przekładałam i rozkładałam je ja, a potem przyszły z przedszkola dziewczyny i przekładały one. To bardzo przyjemne, więc może dziś coś z nimi zrobimy?! 🙂

Na nowo odkrywam tę wielką prawdę… Miecho, którego nie słychać, znaczy, że albo odkrył poranny jogurt dziewczyn postawiony na podłodze, albo jakąś książkę, którą można podrzeć, albo gryzie buta. Stojak z żeliwnymi akcesoriami do kominka już schowałam, bo uwielbiał w nie walić (dziewczyny też to robiły).

Co więcej: spotkałam się ostatnio ze znajomą, która miała drugie dziecko, jak starsze miało 4 lata. Chciałam z nią pogadać i zapytać co zrobiła z tymi wszystkimi małymi zabawkami, bo pamiętałam, że się o to martwiła. Okazało się, że pochowała. Na pół roku wszystkie małe laleczki jej córki zniknęły. I jak młodzian zaczął chodzić i automatycznie przestał pożerać każdy znaleziony drobiazg, wyjęła. I ja robię to samo. Wszystkie ciasteczka, babeczki i torty Truskawkowego Ciastka (to rzeczy wielkości małego paznokcia) wylądowały na szafie. I pomimo sprzeciwów zdejmę je dopiero jak Miecho-parówkożerca (czy wiecie, że wrąbał wczoraj całą parówkę?!?) stanie na nogi nie będzie tak blisko atrakcji na podłodze!

<><>

Diabli puszcza dziewczynom balet. Wybiera filmik i puszcza. Tym razem Jezioro Łabędzie…

• Dziewczynki! Chodźcie zobaczyć balet!

Lila:

• Ojej! Bociany! Jak żywe! :)))

Najtrudniejszą rolę w wielopokoleniowej rodzinie ma zięć. Długo sądziłam, że najbardziej przechlapane ma synowa, ale zdecydowanie najtrudniej ma zięć. Musi i podołać oczekiwaniom żony i zaspokoić marzenia jej ojca o idealnym partnerze dla córki oraz brata (o idealnym mężu dla siostry). Pod obstrzałem z każdej możliwej strony. I na dodatek o ile mężczyźni lekko odcinają się od wcześniejszego życia, to kobiety ciągną do tych swoich mocno. Właściwie to jedynym sprzymierzeńcem jest na ogół teściowa…

Staram się o tym pamiętać, i za każdym razem jak urządzam Diablemu jakąś jazdę (typu ta z dziś), to szybko doprowadzam się do porządku i przypominam tę zasadę. Oraz jeszcze jedną, że do czego jak do czego, ale do mężczyzn szczęście mam. Bo mam. Bo doszłam do wniosku, że każda kobieta czasem wali głową w mur, że nie ma prawdziwych rycerzy, ale jak się siądziemy i zastanowimy, to tak źle chyba nie jest? A właściwie to nawet jest wyjątkowo dobrze!

I trzymając się tej myśli otwieram właśnie paczkę moich ulubionych herbatników. Przez miesiąc ich sobie nie kupowałam, bo nie było, a dziś odkryłam, że były tylko producent rebrandingował opakowania i ich nie widziałam!

Łucja z Lilą:

• Bardzo lubię jabłka, Lila.
• Dlaczego Łucja bardzo lubisz jabłka?
• Bo jak nie ma nic w domu do jedzenia, to zawsze mogę jeść jabłka.
• Aha, Łucja.

🙂 Podsłuchałam i wygoniłam Diabla po zakupy. Bo obiad obiadem, ale żeby dzieci miały jakieś serko-bakusio-jogurto-zapychacze pomiędzy. I przy okazji okazało się, że Mieszko lubi jogurty. Tylko nie wiem czy mogę mu już je dawać? Swoich kaszek jeść nie chce

Szukałam i szukałam i znalazłam! Zaczynałam jedne, kończyłam drugie, przerywałam trzecie i bingo! W stercie książek bibliotecznych przerabianych ostatnio właśnie zamknęłam okładkę tej, która mnie rozwaliła 🙂 Fioletowy hibiskus. Rzecz się dzieje we współczesnej Nigerii, w tle wojna domowa, a na pierwszym planie rodzina z problemem. Jeśli miałbym się przyczepić, to ostatni rozdział jest niepotrzebny, ale ponieważ lubię pozamykane historie, to dobrze, że jest. Czytałam jedząc jabłka na dobranoc, w aucie (jako pasażer) w drodze po baletki dla dziewczyn (bo okazało się, że co jak co, ale baletki mają być profesjonalne i dzielone na stopie) i na obiad urodzinowy do babci Krysi oraz w wannie z Miechem.

Znałam kiedyś jednego pasjonata czarnego lądu, który mawiał, że owoce nigdzie nie smakują tak jak w Afryce. Że mango nigdzie nie jest tak soczyste, a banany tak słodkie… Ta książka to jest ten klimat. Kurz, brud, problemy, fanatyzm i aromaty. Jak dobra wycieczka. Dystansuje do świata i codzienności.

Stanleyowa napisała na styczniówkach: Macie takie gumowane nakolanniki? Ja kupiłam Staśkowi i od razu przestał się ślizgać po panelach i zaczął raczkować. Mi poleciła je fizjoterapeutka. Nie miałam, więc dorzuciłam się do zbiorczego zamówienie i czekam na listonosza. Ale nie wiem czy się nie spóźni… Mieszko zaczął się czołgać jakieś 10 dni temu. A od soboty (czyli od 5 dni) już zasuwa na czworaka. To uzasadnione, bo na czworaka męczy się jednak dużo mniej niż czołgając. Inna sprawa, że przejście z jednego etapu na drugi dziewczynom zajęło chyba koło miesiąca…

Oooo, here he comes! W tle leci Maneater :))

 

http://www.wrzuta.pl/embed_video.js?key=1DFywEHGq5u&login=justa99&width=290&height=267&bg=ffffff

– czyli Love Conquers All. Zasłyszane na Haven.

Są takie dni kiedy z niczym się nie wyrabiam. Nic mi nie wychodzi, ciągle biegnę i nigdzie nie zdążam. To był taki dzień. Punkt kulminacyjny był kiedy odwiozłam dziewczyny na balet, udało mi wcisnąć do sali obie i w ciągu pół godziny musiałam gdzieś pojechać coś zawieźć i wrócić. Z grona obcych babek na korytarzu przed salą wydłubałam tę, którą kojarzyłam z przedszkola Łucji i poprosiłam by spojrzała na dziewczyny gdybym się nie wyrobiła.

Wsiadałam do auta i powiedziałam: Proszę, jeśli jest ktoś na górze, to wydłuż mi czas i spraw bym zdążyła. I jakimś cudem zdążyłam. Nawet zobaczyłam kawałek tych baleto-tańców :)) Lila dość wybiórczo traktuje polecenia :))) Ale wychodząc rozkosznie zrobiła papa do Madam i ta zapytana później, czy mogą chodzić obie, wykrzyknęła: Oczywiście!

Teraz już dochodzi obiad i jest mi dobrze. Tak w ogóle to miałam dziś napisać, że dziewczyny wszystko mi podbierają. Pamiętam jak latami chodziłam wokół drewnianego pudełeczka na pierścionki Lutki i dostałam je w okolicach 18-stki. To same pudełeczko dziewczyny sobie po prostu wzięły. Przełożyły pierścionki do innego, a to zagospodarowały jakimiś kamyczkami. I wcale się mnie nie zapytały o zdanie! :))

– własne 😉 efekt niedzielnej rozmowy z Krzychem.

Wyrwałam się ostatnio z domu tylko z Łucją. Nie pamiętam kiedy byłyśmy tylko we dwie. Zawsze jest ktoś jeszcze. Bardzo jej się ta wyprawa spodobała. Szłyśmy za ręce, ona podskakiwała i opowiadała o tym, że musimy częściej tak robić. Musimy! Weszłyśmy do H&M-u i utknęłam przy wielkim regale z napisem 5PLN. Stoję i oglądam filcowe pierścionki, a ona do mnie: Mamo, chyba nie po to tu przyszłyśmy?

Z Diablim się zastanawialiśmy wczoraj jakie to one będą te nasze dziewczyny… Wygarnął mi, że przecież one są zupełnie różne! Więc mówię, że wiem! Bo wiem! W warunkach amerykańskich Łucja jest w grupie cheerleaderek, które idą środkiem korytarza, a Lila gotykową dziewczyną w obowiązkowej opasce na głowie, która coś mruczy do siebie wyciągając książkę z szafki :))) Różne, ale obie wspaniałe!

<><>

I postanowiłam zrobić landrynki z winogron. Krzycho przywiózł nam siatę ich winogron i postanowiłam je przetworzyć. Są ciemne, aromatyczne, ale większą część zajmuje skórka i pestki. Zagotowałam, przetarłam przez sitko do przecierów, ale nie wiem co dalej Może trochę odparuję? Spróbuję kawałek odlać i poeksperymentować… Masło? Kasza manna? Śmietanka?

Btw. wyjść pewnie nie wyjdzie, ale w całym domu pięknie pachnie! 😀