Przy okazji rodzinnych spotkań babcia Diabla na ogół narzeka: Kiedyś to ja mogłam… Ulepić 80 pierogów zajmowało mi chwilę! A i tak ci (o swoich synach) szybciej wyjadali niż ja robiłam!

I powiem Wam, że to spowolnienie jest rzeczywiście najgorsze. Warunki można zaadoptować szybko: zwinęliśmy dywaniki bo się na nich ślizgałam, dietę i rezygnacja ze stania przy kuchni, jakoś przeboleję. Mogę też prasować, jak sobie rozłożę deskę koło wysokiego krzesła, a drugie postawię z boku (chociaż byle jak prasuje się na siedząco). Ale do szału doprowadza mnie, że wszystko co robię trwa dłużej. Chcę zrobić  jajko sadzone dla Mieszeczka i zamiast 2 minut mam conajmniej 10 minut z dyni. Bo wyjmuję patelnię, bo skikam do lodówki, bo w kieszeni przenoszę jajko, bo przykrywam je pokrywką i bo stoję nad tym taki bocian, bo straty czasowe przy chodzeniu są za duże, żebym odchodziła od kuchenki. A potem jeszcze skok po talerz, skok po łopatkę i potem skoków kilka z talerzem w ręku. I wszystko się tak rozciągnęło.

<><><>

• Justyna, pamiętasz jak straciłaś kiedyś wielbiciela? Tego pomocnika majstra, co był zwinny jak kot?
• Pamiętam.
• On chyba wszedł po Tobie do toalety.
• Nie. On rozmawiał ze mną jak pod wpływem przeciągu otworzyły się drzwi od toalety z której przed chwilą wyszłam.
• No właśnie. No więc ja straciłem wczoraj wielbicielkę.
• Którą?
• Twoją przyjaciółkę. Szła z wózkiem do sklepu, a ja jechałem.
• Ale ona nie robi zakupów w supermarkecie!
• Tym razem robiła…  Ale zobaczyła mnie jak dłubię w nosie.
• I rozumiem, że byłeś już tak głęboko, że nie zdążyłeś wyjąć ręki?
• Bardzo głęboko…
• Za zakrętem?
• Zastanawia mnie skąd Ty wiesz takie rzeczy?
• Potrafię słuchać męskich opowieści! 🙂