-„Czarownica ze wzgórza”

Straaaasznie nie chciało mi się wczoraj malować… Najpierw zaczęłam wyszukiwać czy MOŻE można gdzieś podjechać żeby wesprzeć Białoruską brać? Jakiś wiec, demonstracja, zgromadzenie? NIC… Działo się w niedzielę, ale nie wczoraj… Potem znalazłam bezpłatny trening boksu dla początkujących z którymś tam naszym olimpijczykiem. A potem przypomniało mi się, że temperatura w nagrzanym aucie przekroczyła 40 stopni, nie ma co zostawiać psa SAMEGO i kombinować, BO TRZEBA zabrać się za robotę! Na dodatek kolejni sąsiedzi się wyprowadzają i wywalają wszystko co przez te 20 lat nagromadzili. Zamówili kontener, wrzucają na olx-a i śmieciarkę, ale i tak jest tego dużo. I np. resztek farb mają stertę wielkości połowy malucha… Podeszłam tylko zapytać, czy mogę sobie przekopać tę górkę, bo może jakąś białą do ścian znajdę. I znalazłam! Nie ma bata -> to był ostateczny ZNAK, żeby ruszyć z podmalowywaniem! Bo umyłam ściany i chociaż dzieci już nie brudzą, to jest pies, który brudny potrafi się oprzeć i zrobić plamę. Do poprawki jest też co roku sufit w łazience, który od wilgoci szarzeje… Spryskuję ten kąt specjalnym preparatem, no a potem maluję!

Zrobione! Bardzo się z tego cieszę, jeśli na jesieni ruszy Erasmus, w którym jest Łucja, to będziemy mieć ZAGRANICZNEGO gościa, a dom jest JUŻ wyszykowany! A propo Łucji, wkleję Wam fragment rozmowy z panną. Pokazała mi zdjęcie swojego crusha… 🙂

I jeszcze śliweczki. Taka jestem sprytna, że pojechałam na targ bez pieniędzy. Wyzbierałam to co było w torebce i kupiłam… śliwki… Pojadę w tym tygodniu jeszcze raz, a śliwki (i morele) przydadzą nam się JUTRO!

–„Trzy dni Kondora”, s01e01

Wywiozłam dzieci do dziadków. Nie na długo, jutro wieczorem je odbieram, ale od wczoraj mam chwilę wolną. Zawsze ten pierwszy wieczór bez nich jestem taka rozbita. Rozkładam pasjansa, oglądam/zaczynam oglądać dziwne filmy i seriale, których normalnie bym nie ruszyła i roluję bez końca ekran komórki… Dziś rano miałam odczulanie, a za chwilę zabieram się za podmalowywanie! Nie chce mi się wyjątkowo, ale jest to coś co robię co roku, mało tych wolnych dni tego lata i POWINNAM. Najpierw umyję ściany (może magiczną gąbeczką?) i może poza łazienką malowanie nie będzie konieczne?

Polecam Wam zaobserwować profil Twardocha. Ja trafiłam do niego wczoraj i to co napisał o moście w Pilchowicach jest naprawdę niezłe. Ma racje, że z perspektywy pozostałych mieszkańców Polski Dolny i Górny Śląsk to to samo i że zabytki tego regionu są przez wszystkie kolejne władze pomijane. Kto by to u steru nie był… Niszczeją zamki, dwory i pałace. Dworce i kamienice. Całkowita to prawda. Śląsk btw. przechodzi z odwiedzinami na kolejne wakacje!

U góry macie kolejny projekt z Libanu. Autorką jest libańska graficzki Christina Atik a temat tej pracy to: It’s not nice for a girl to live alone. Jest to część całego cyklu: It’s not nice for a girl. Natomiast u dołu macie Lilkę. To była jedna z tych awantur: LILA, powiedz mi co chcesz na obiad, albo powiedz mi co chcesz robić???? Ona wtedy wykrzyknęła:

• NIE WIEM!!! NIE WIEM!!! JA NIC nie wiem!!! Jestem WIELKIM znakiem zapytania!!

I zrobiła ten znak zapytania ze swojego ciała :))

-Magical Girl, reż. Carlos Vermut

Na Ninotekę, w ramach Wielkiego Kina, wrzucili na kilka dni, kolejny Gutek-owy wynalazek. Jest niezły! Reżyserem zachwycał się Almodovar, a i mi dawno nic tak nie pomieszało w głowie jak ten film. Jak już myślisz, że wiesz o czym to będzie, to następuje zwrot. I zostawia całą masę pytań.

Gorąco cd. Przypomniała mi się dzisiaj historia, którą kiedyś już Wam opowiadałam. W połowie ’80-tych Krzycho bronił doktorat z maszyn budowlanych w Moskwie. By środek lata i suche miejskie upały przebijające się przez kamienne, metrowej grubości, ściany katedry ekonomii. I jeden z egzaminujących się pocił. Ale to jak… I wyrywał z zeszytu kartki i wycierał sobie nimi czoło. Niesamowite, nie? Aż można sobie wyobrazić to drapanie papieru po skórze.

Ja dziś wytestowałam przysmak z PRL-u. Pamiętacie sernik z galaretkami? Robiło się różnokolorowe galaretki, kroiło się je w kostkę i mieszało z serem wymieszanym z najjaśniejszą z galaretek (na ogół cytrynową). Nie wyszła mi 1-wersja masy serowej – wymieszałam twaróg z mascarpone z przezroczystą galaretką o smaku winogron, którą wcześniej rozpuściłam w małej ilości wody. LECZ pojawiły się grudki żelatyny, których NIENAWIDZĘ. Zrobiłam więc ponownie masę serową, ale ponieważ już nie miałam TWAROGU to użyłam tylko mascarpone, mleka kokosowego i końcówki ricotty. Z żelatyną. Wyszło doskonałe i tę wersję wymieszałam z kwadracikami galaretek!

-Mieszko do Łucji. Nie oddała.

Jeśli macie złudną nadzieję, że u nas sielsko i idyllicznie to przypomnę, że u nas starcia TEŻ są. Tyle miesięcy razem małżeństwa mają problem, a co dopiero rodzeństwa! Liliana zarządza ilością czasu jaki Mieszko może spędzić na telefonie (kontroluje apkę rodzicielską), Łucja siłuje się z każdym o wszystko, a i mi czasem puszczają nerwy (np. dzisiaj rano do mojego pokoju przyszła Łucja pobawić się z Bibi – wywaliłam ją, bo JESZCZE spałam).

Poza tym gorąco. Nie wiem jak dałam radę przebiec te poranne 5 km, bo TERAZ głównie leżymy. W moim świecie wszyscy dziś wrzucają fotki z kajaków. Jeden znajomy (też z odzysku), akurat jest na żaglach. Razem z nim jego rodzice i dwójka jego dzieci (10,14). Przyszło mi do głowy, że tak naprawdę po rozwodach, dziadki częściej jeżdżą na wakacje z wnukami i z własnym dzieckiem… Fajne te żagle… Czemu ja w swoim czasie nie zrobiłam żadnego patentu?

Panny -> ujęcie jeszcze z Podlasia:

-Norwid. Tę frazę używa się jako główną na tegorocznym Festiwalu Języka Polskiego w mieście chrząszcza.

Dzisiaj był plan na wycieczkę… Męczące są takie jednodniowe wycieczki.. W normalnym trybie podróżniczym około 18-stej docieramy do bazy noclegowej i wyciągamy nogi na łóżkach. Chwilę później idziemy się po kolej kąpać i ok 21-szej zaczynamy robić podsumowanie dnia. W trakcie gasimy światło i o 22-giej wszyscy śpią. Gdy wracamy do domu wszystko się przesuwa. O 21-szej wchodzimy, kąpiele rozciągają się do 23-ciej, a o północy jeszcze nikt nie śpi.

Ale DZIŚ ściął nas ten upał i panny powiedziały, że NIE jadą. Bo za gorąco… Pojechałam tylko z Mieszkiem do piekarni, zajrzeliśmy na wyprzedaże i kupiliśmy mu spodnie od piżamy, odebraliśmy z kiosku książki i rozwaliliśmy dwie maseczki. To są JUŻ trzy zużyte. Jedną Mieszko zgubił, a w tych dwóch dzisiejszych urwały się sparciałe gumki. Myślałam, że damy radę przez pandemię z czterema sztukami, no ale potrzebne są niestety nowe…

<><>

• Mieszko, wybierz mi, KTÓRĄ książkę mam teraz czytać?
• I żadnej nie czytałaś?
• Żadnej!
• Mhm… To zacznij od tej! I ja też pójdę sobie teraz poczytać!

Młody jaką pierwszą wybrał mi Czarownicę ze Wzgórza. I ja po kilku stronach mogę Wam powiedzieć, że warto wcześniej przeczytać TEN krótki artykuł. Oraz ewentualnie TEN mówiący o tym, o czym już kiedyś pisałam. Na stosach palono kobiety, które uważano za zagrożenie oraz takie, za którymi nie stał żaden mężczyzna, a był majątek. Bogate wdowy i kobiety bez rodziny. I od razu wszystko jest w szerszej perspektywie! 😀

Dwa dni temu, wieczorem, chciałam dowiedzieć się coś więcej o Bejrucie. Przegoniłam Mieszka, który robi sobie taki kącik game-ra: odpala jutube na telewizorze oraz gra równocześnie na dwóch telefonach i przejęłam pilota. Na naszych kanałach było to samo… Jedni i drudzy przerzucają się punktowaniem błędów drugiej strony, więc włączyłam kanały informacyjne anglojęzyczne. I bodajże na Euronews najważniejszą informacją była sytuacja szkół. To było dość ciekawe, bo gadające głowy uznały, że największą klęską pandemii była nie gospodarka, LECZ edukacja. W 160 krajach dzieci przerwały naukę i szkody spowodowane taką przerwą i opóźnieniem uważane są za największe. 2020 nazywany jest nie, rokiem, którego nie było, lecz rokiem zero. Od którego wszystko będzie toczyć się inaczej. Gdzieś mi mignęła jakaś ciekawa telekonferecja na ten temat, ale nie mogę jej teraz znaleźć (zajrzyjcie natomiast na stronę Centrum Kopernika po webinary o zdalnym nauczaniu)… Wszystkie decyzje i wydarzenia jakie miały mieć miejsce w życiu dzieci i nastolatków przesunęły się w czasie, nie o pół roku, lecz o rok, lub nawet dwa. I to jest największy problem! Cieszę się bardzo, że rusza szkoła!

Wrzucę Wam Lilkę w chuście przed klasztorem prawosławnym w Supraślu. Tak mnie poruszył ten Liban, bo gdyby jedna z tych gałęzi mojego życia poszła inaczej, pewnie bym teraz siedziała na plaży Bejrutu. Z dziećmi? Szczerze, pewnie by tak się nie potoczyło, no ALE szok co tam się stało, jest. NIE odpuszcza ten 2020! Btw. zdjęcie u góry to projekt młodej libańskiej artystki Myriam Boulos.

<><>

Kupiliśmy sobie w Kazimierzu lemoniadę. Dużą, w plastikowym kubku załadowanym miętą i cytryną. Jechaliśmy potem autem i Łucja raz po raz dolewała tam wody. Za którymś razem, siorbnęłam i mówię:

• Łucz, to nie ma już smaku. Weź zmasakruj cytrynę.

Panna chwilę walczyła ze słomką, potem dała mi ze słowami:

• Masz. Zmasakrowałam.

😀

–Artemis Fowl, chyba nasz pierwszy film z 2020 roku!

Obejrzeliśmy wieczorem film o elfach i zachciało się nam więcej tych elfów! A dzisiejszą wyprawę nazwaliśmy „Pożegnanie z Magicznymi Ogrodami”. Dlaczego „pożegnanie”? BO adresatem tej atrakcji są zdecydowanie dzieci mniejsze… I w sumie gdybym chciała nas gdzieś zabrać pewnie lepiej było by odwiedzić Most w Pilchowicach. Z pewnością dostrzegliście już ten trend, że wszyscy teraz gnają by zrobić sobie tam zdjęcie, by pokazać, że most jest PIĘKNY i zburzyć go nie można, a z pewnością NIE dla jakiegoś hoollywod-zkiego szajsu. No ale MOST mamy dalej, a w Ogrodach nie byliśmy AŻ DWA lata. W tym czasie doszły TAM nowe atrakcje i to zawsze konkretna porcja wrażeń na świeżym powietrzu! O Magicznych Ogrodach było już dużo: to park rozrywki gdzie tematem są krasnale i magiczne stwory.

Wyhasaliśmy się a potem promem dotarliśmy do Kazimierza! W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w naszym ulubionym przydrożnym zajeździe, zjedliśmy wielkie michy zup i wzięliśmy na wynos pierogi. Takie z jagodami i śmietanką bardzo dobrze nam smakowały, podjadane po drodze!

Byliśmy na wielkich huśtawkach:

Nowa atrakcja, której nie znaliśmy to był park linowy w koronach drzew. Przyjemne!

Dmuchane poduchy do skakania znaliśmy z nad morza!

A to już PROM! To się bardzo dzieciakom podobało!!!

I Kazimierz! Kogutki przywiezione!

–z braku fikcji do czytania, ruszyłam stertę książek zaczętych, na którą składają się głównie poradniki i eseje. I „Biegnąca z wilkami” jest jednak świetna! Uniwersalna i mądra. Dużo tam ładnych metafor takich jak „czarny żużel pod skórą duszy”, ale też logicznych stwierdzeń typu, że mroczne sekrety, które zaklepujemy w sobie ZAWSZE wyłażą… Ograniczają nas, a gdy ich nie nazwiemy to pojawiają się w snach. Tych, w których chcemy krzyczeć, ale nie wydajemy głosu, tych, kiedy nie możemy oddychać i tych, gdy migają światła, a my nie widzimy przełącznika… Btw. Zrobiłam sobie wczoraj ćwiczenie polecane przez autorkę: narysowałam linię mojego życia zaznaczając na niej momenty NAJtrudniejsze i przełomowe. Tam, gdzie można było robiłam rozwidlenia JAK to mogło się potoczyć. Naprawdę bardzo fajne zadanie!

Dziś pochmurno więc kolejna porcja książek. Mam z tym problem bo zawsze gdy wrzucam do koszyka mam ochotę zamówić więcej, więc odgórnie ustalam sobie ILOŚĆ. Tym razem porcja dla Łucji, w oparciu o fora i recenzje. Ze stworzonej przeze mnie listy panna wybiera trzy, a ja dorzucam jej jeszcze jakąś jedną. Za drzwiami to nastoletni thriller, Punkt to historia o utopijnym świecie bez bólu, I co ona ma zrobić? to opowieść o pokonaniu traumy (bardzo podobna ważna książka), a Wyspa reklamowała się pytaniem: „Jesteś myśliwym czy zwierzyną?” czyli turniej w stylu Igrzysk Śmierci. Dotrą mam nadzieję w tym tygodniu!

<<>>

• Lila, jadę na rynek. Co kupić? Potrzebuję cebulę, wezmę też cukinie to będziemy dalej eksperymentować… Jabłka jeszcze mamy, ziemniaki też, czyli jakieś owoce?
• Tak. Kup maliny. I coś do makaroggi.
• Czyli szpinak i pomidory. I może śliwki?
• Tak śliwki też!

Nowy tydzień! Trochę nam się pozmieniały plany… Mieliśmy wyjeżdżać, ale zewnętrzne okoliczności nas chwilowo uziemniły na najbliższe kilka dni. Może więc będziemy robili jakieś krótsze eskapady? Tymczasem nieoczekiwanie przyszły rzeczy z alika zamówione przed kwarantanną. Przedłużałam ochronę kupujących w nieskończoność i MAM! Są więc fanty papiernicze, które od razu schowałam (skoro Mieszko chce woreczki adwentowe, to panny też mogą się dołączyć do pomysłu i potrzebuję JUŻ coś zbierać na TREŚĆ) oraz nowe etui na telefon! Te silikonowe case-y strasznie żółkną i lepiej je co jakiś czas wymienić! Bardzo to fajnie, że nasza poczta ruszyła do dobre, co oznacza że MOŻNA znowu od my friendów zamawiać! Ostatnio okazało się, że zużył mi się kostium kąpielowy, więc na początek przejrzę kostiumy 🙂

Byłam też rano po zaświadczenie o niekaralności, które chcą do szkoły. Już kiedyś taki papier zdobywałam, ale za każdym razem człowiek jest pełen obaw, czy na pewno ta kartoteka jest czysta? Młodsza dziewczyna obok mnie się wystraszyła gdy koleś w okienku wrzucił jej dokument do niszczarki, ale on ją uspokoił, że źle wpisał datę. Natomiast z drugiej strony gość gdy dostał dokument zażartował, że „uff, czyli jeszcze nie karany”… Jakby nie było sprawdzono mnie w trzech kartotekach (pokazałam to nawet dzieciom, że nieletni też trafiają do bazy, a potem jak chcesz zasiadać w jakimś zarządzie, to okazuje się, że nie możesz) i jestem prześwietlona! W drodze do domu kupiłam więc smarkom donuty! Zgadniecie jaki dla kogo? Łucja zawsze chce z ciasteczkami i z posypką oreo, Lila lubi słony karmel i fikuśne owoce, a Mieszko jest fanem mango. Ja zawsze wybieram zieloną herbatę!

Szukaliśmy po tym Supraślu lodów. Tzn.lody były wszędzie i co chwilę, ale Mieszko jada TYLKO sorbet cytrynowy. Kwaśne to takie, że nie da zjeść, ale tylko takie sobie wybiera. Albo sorbet mango. W KOŃCU znaleźliśmy tę cytrynę i siedliśmy w ogródku. Młody zadowolony jadł i się jak to on rozgadał:

• Nie lubię polskiego mango, bo w Polsce nie ma dobrego mango. Dlatego zawsze wybieram cytrynę, bo cytryna jest wszędzie podobna.

Strasznie MNIE i babkę sprzątającą obok stolik ubawił tym wyznaniem 🙂 Jego koledzy to też TEJ klasy koneserzy. Jak gdzieś kupują sobie lody, to wszyscy biorą cytrynę… ???

• Jutro, mamuś, będziemy u Was na obiedzie!
• Zgadza się.
• I tak dzwonię, bo w sklepie był Tydzień Czeski i coś kupiłam na niedzielny obiad… Pamiętasz, że zawsze narzekałaś w kuchni Czeskiej na knendle? Że są obrzydliwe. I tak w ramach kulinarnych podróży pomyślałam, że można to przypomnieć?
• Ale knedle chyba nie były takie straszne… Najgorsza była ta rozmoczona buła, którą dawali obok.
• No to właśnie tę bułę kupiłam. Mam w domu paprykę i mogę zrobić leczo do niej.
• Już robię gulasz.
• To super. To uwzględnij przy ziemniakach, żeby ich było mniej 🙂

Zaraz ruszamy do dziadków -> razem z nami wielki KNEDEL do przygotowania na parze oraz kolejna potrawa z kwiatów cukinii! Tym razem udusiłam kwiaty (żeńskie) z pomidorami i kaparami. Btw. z fetą lepsze niż z ricottą (tak jak myślałam)! Dzieci JUŻ też to cudo jadają, chociaż one TYLKO tę wersję smażoną w tempurze ryżowej 🙂

<<>>

Przy niedzieli, wrzucę Wam zdjęcie Białostockiego Kościoła św. Rocha. To perła modernistycznej architektury liczącą sobie 100 lat. Można wejść na wieżę skąd widać całe miasto (atrakcja bezpłatna), a cała świątynia miała być ucieleśnieniem gwiazdy zarannej symbolizującej polską niepodległość. Rzeczywiście tych gwiazd w fasadzie i wnętrzach sporo, przez co w pierwszej chwili myśleliśmy, że to… meczet. To RÓWNIEŻ unikat na skalę światową!