Łucja tak za WIELE się nie uczy. Tyle było gadania o tych siódmych klasach, a moim zdaniem jej styl nauki zmianie nie uległ. Czasem przed sprawdzianami męczy mnie, żebyśmy razem poćwiczyły, lecz większość czasu zajmuje jej życie towarzyskie i kombinowanie. Ma np. konto na spotify. Ono jest płatne, więc pytam się ją, jak z niego korzysta? I okazało się, że przez pierwsze trzy miesiące jest za darmo, musi więc tylko co trzy miesiące wykombinować nową kartę kredytową. Ale trzeba przyznać, że czasem robi jakieś projekty i one są bardzo czasochłonne. Mieli na polskim przerobić Żonę Modną na sztukę. No i tej trzyosobowej grupie zaczęły to w szkole przepisywać. Jak to zobaczyłam w domu, powiedziałam, że to bez sensu. Ściągnęłyśmy z netu cały tekst, podzieliłyśmy na akty i sceny, pododawałyśmy postacie (żona, Piotr, narrator) oraz didaskalia (szumy, dźwięki i opisy uderzeń). Lecz, pani powiedziała, że to nie tak, bo mają skrócić i uwspółcześnić. I był to jeden z trzech projektów, nad którymi pracowałyśmy w sobotę. Lilka przechodziła z imprezy na imprezę, a Mieszko się nudził. O szóstej zapłakany ogłosił nam, że jest głodny i nikt się nim CAŁY DZIEŃ nie interesuje, został więc nakarmiony i ruszyłyśmy z kolejnym projektem. Tym razem lapbookiem o Wielkiej Brytanii. Nie wiedziałam skąd wziąć materiały do wyklejania, ale przypomniało mi się, że przy letnim remoncie znalazłam moją teczkę, którą przywiozłam ze szkoły językowej, w której byłam na 1 roku studiów (jakieś 25 lat temu). I tu też wyszła fajna sprawa, bo jak Łucja zaczęła przeglądać te materiały: plany na każdy tydzień, żetony na pralnię i ulotki, to zachciało się jej też pojechać. Oczywiście nie w tym roku i raczej nie w przyszłym, ale to jest bardzo pozytywne, że CHCE jechać. Bo NIE chciała!