• Kiedy do mnie wracasz?
• W PIĄTEK. Tak samo jak mówiłam wczoraj i tak samo jak mówiłam przedwczoraj 🙂
• Tęsknisz trochę?
• Pewno. A Ty? Byłam wczoraj na siłowni.
• Znowu?
• Tak, bo przytyłam dwa kilo, a wiem, że lubisz szczupłe dziewczyny…
• Ale jak przytyłaś?
• No jakoś tak zwyczajnie. Jem, śpię i leżę. Po prostu się stało.
• Nie, nie! Chodzi mi o to w  którym miejscu? Bo jeśli tam gdzie lubię to dobrze 🙂

 

Cudowne miejsce taki dom rodzinny. Nie ma lepszego spa i wspanialszego wypoczynku. Byłam zmęczona. Tymi zakończeniami roku, alergią, stresem, codziennym biegiem, a nawet emocjami związanymi z nowym związkiem. Przez pierwsze cztery dni kanikuły u rodziców to cały czas spałam. Kładłam się w ciągu dnia i ogłaszałam, że ja MUSZĘ. Lutka zawsze opowiada, że jak wracała ze studiów na swoje rodzinne Roztocze, to ledwo dochodziła ze stacji do domu. Wchodziła i zasypiała. Zresztą ma tak do dzisiaj. Jak jedziemy do wujków, to ona od razu odpada na kanapie. Ciocia przynosi jej barszczyk z pierożkiem, Lutka mówi: Ula, Ty jesteś niesamowita! Je i znowu zasypia. Chciałabym i ja, dla moich dzieci, być KIEDYŚ takim centrum regeneracyjnym 🙂

Za kilka godzin ruszamy z pakowaniem i w drogę powrotną. Mi się włączyła już opcja gotowości i dziś obudziłam się po szóstej. Chcę kupić dużo malin to bym trochę dżemów zrobiła. I kurki gdzieś po drodze. Tura pierwsza zakończona!