17 stycznia 2015 – Migracja Królowej

Pamiętam, że gdy mój brat miał małżeńskie zawirowania (który zakończyły się końcem pierwszego małżeństwa) odkrył wspinanie wysokogórskie. I opowiadał potem, że jak stanął na szczycie: ośnieżony i z odmrożonymi palcami u nóg zdał sobie sprawę, że co jest ważne w życiu. Żeby przetrwać. Pamiętam, że zakpiłam z tej jego egzaltacji mówiąc: Mały, spróbuj przetrwać tak jak wiele ludzi od pierwszego do pierwszego i wtedy poczujesz co to znaczy przeżyć. Ale takie fizyczne zmaganie jest dobre. Odwiozłam dziś bąble na plastykę i z psem u boku ruszyłam przez pola do stonki. I utonęłam w błocie. Zapadałam się coraz bardziej, ale brnęłam do przodu. Zgubiłam buta, a potem drugiego, ale wskoczyłam w nie ponownie. A potem nogi zapadły mi się do łydek i stało się jasne, że butów już nie wyjmę. Wyjęłam więc stopy, do butów nalało się błoto, więc je rękami wyjęłam(do zabłoconych części ciała doszły ręce i tułów) i wróciłam bez nich trzymając je w rękach… Do sklepu nie dotarłam, ale jak doszłam do twardszej części to te ubłocone buty jednak założyłam. I jak tak zmagałam się z tym błotem pod okiem zdumionego psa (CO ONA ZNOWU wymyśliła, ta człowiek??) to zrozumiałam, choć pewnie nie na tą skalę 😉 co miał mój brat na myśli :))

Zrobiłam czystki w szafach i zabawkach. Poleciały układanki (Mieszko pod choinkę dostał 100 elementową i ułożył, więc nie ma sensu trzymać tych mniejszych), pluszaki, lalki i książeczki. Przegląd objął też moją garderobę i też jestem z sobie dumna, że tylu rzeczy się pozbyłam. Na wiosnę muszę przejrzeć buty i kurtki. Z książeczkami mam taki patent, że jak kupimy i tak nam się średnio podoba (a w każdym zamówieniu jest coś takiego), to czytamy nie rozginając obwoluty do końca i zaraz po przeczytaniu wrzucam do szuflady prezentowej. Potem dochodzi do tego jakieś koraliki, piłka, okularki do pływania albo samochodzik i mamy szybki fant na niespodziewane urodziny.

I jeszcze jeden patent. Kupiłam Łucji spodnie narciarskie. Takie najprostsze, w sklepie do którego chciałam dziś dotrzeć 😉 Nie czuję klimatu ekscytacji odzieżą sportową, więc wariant minimum wydaje mi się wystarczający. Ale były takie grafitowo- bezpłciowe. Na szczęście dziewczyny dostały od Mikołaja farby do tkanin. Różne rodzaje. Wybraliśmy takie które wysychają same,oraz takie, które pęcznieją pod wpływem powietrza z suszarki do włosów (bałam się wybrać te co trzeba zaprasowywać, bo to jednak plastikowa tkanina. I dziś pozwoliłam Łucji zaszaleć 😉 Gdyby nie wyszło, to przecież za rok można wymienić na kolejne. Zresztą nie wiadomo czy to się nie poodkleja, więc efekt ma być na jeden sezon!