– Downton Abbey, s05e04, szósta minuta

Dotarło do mnie wczoraj, że świat jest pełnych ludzkich dramatów i właściwie nie mam co się nad sobą rozczulać. No bo właściwie to dajemy radę, a nasze życie tak bardzo się nie zmieniło. Wszystko toczy się dalej. Dziś miałam np. spotkanie z szefem placówek światowych u nas w regionie i może (MOŻE) coś z tego wyjdzie. Przede mną wypełnianie jakiś wniosków, podań, ale  prawdziwy bigos się zacznie dopiero  jak coś z tego co zaplanowałam wypali. Czuję lekki niepokój jak zawsze gdy porywam się na coś o czym nie mam pojęcia, ale w gruncie rzeczy nie ma znaczenia jak to wszystko się skończy. Temat mnie na chwilę porwał i jest dobrym punktem wyjścia do nowego etapu. Na razie jednak jestem jeszcze na poziomie „chaos” 😉

<><>

Kręcę się wieczorem po domu i słyszę, że z ciemnego pokoju dziewczyn coś słychać. Zaglądam, a to Lilka do siebie gada:

• A po ile jest lizaczek? A dwa lizaczki? A guma?

Więc pytam:

• Lilu, ktoś w sklepiku szkolnym tak kupował?
• Tak.
• Też chciałabyś tak kupować?
• Tak. Ale nie mam pieniędzy.
• No to pomyślimy…

Naprawdę z niecierpliwością czekam aż zamkną nam ten sklepik. Łucja ciągle od kogoś pożycza i potem komunikuje, że trzeba oddać, a ta marzy by też tam kupować :)) Dobrze, że jutro w szkole dzień zdrowego żywienia i dzieciaki mają mieć w śniadaniówce tylko warzywa i owoce 😉