Myliły mi się te ręce długo… Podnieś prawą rękę brzmiało dla mnie równie zagadkowo jak pytanie o stolicę Polski (czego też długo nie wiedziałam 🙂 Ale w drugiej klasie podstawówki jeżdżąc na łyżwach po zamarzniętym stawie złamałam sobie lewą rękę w przedramieniu. I od tamtej pory umiem tym przedramieniem wykonać taki skurcz. I po tym poznaję 🙂

Diabli zapytany jak poznaje mówi: To proste. Wszytko robię prawą.

A temat pojawił się gdy Łucja wyznała mi jak ona rozpoznaje. Siedziała nad zadaniem i miała pokolorować prawy balon na niebiesko, lewy na zielono. I pyta się mnie:

• A który jest prawy?
• No który? Jak poznajesz w szkole?
• Ta ręka jest lewa.
• A skąd wiesz?
• Poznaję po sercu. Ono jest po lewej stronie.

Lila rozróżnia lewą od prawej bezbłędnie. Ale ponieważ ona jest oburęczna, to porażona dedukcją Łucji zapytałam i ją:

• Lilu, która jest lewa ręka?

Lila spojrzała na dłonie i powiedziała:

• To jest lewa.
• A skąd wiesz? Po czym ją poznałaś?
• Po pieprzyku.

:))

<<<><>>>

Układam Lili misie przed snem:

• A jak nazywa się ten fioletowy słonik?
• Mutant.
• Mutant? Dlaczego mutant?
• Bo jest inny niż wszystkie słonie.