• Łuka, mam do Ciebie ważne pytanie, gdzie bardzo ważna jest Twoja odpowiedź.
• Dawaj.
• Czy mogę Ci dać sernik do pracy?
• Oczywiście! Chętnie wezmę!

Fajne są te ciasta sister Anastazji, ale proporcje to ona ma jak na pluton. Upps, zakon. Do każdego ciacha 12 jaj, mąka, cukier, jak ser to kilogram i wychodzi coś przeogromnego! Aczkolwiek dobre :)))

<><>

Droga do przedszkola. Łucja:

• Mamoooo…
• No?
• Czy ja mogę mieć jakoś inaczej na imię? Tylko dziś.
• A jak?
• Może Małgosia?
• Nie. Jakoś inaczej wymyśl. Może Patrycja?
• Nie… A są jakieś kwiaty na literę M, oprócz malwy?
• Może być magnolia.
• Mamy w ogródku?
• Tak. To to, które ma takie duże różowe kwiaty.
• Zanim pojawią się liście?
• Dokładnie.
• A czy jest takie imię? Magnolia?
• W języku polskim wydaje mi się, że nie. Ale na świecie na pewno jest.
• A czy ja mogę nazywać się dziś Magnolia?

W przedszkolu. Panny już w kapciach, z czystymi ręczniczkami w ręce. Łucja NIE idzie do sali. Zawiesiła się, więc pytam:

• O co chodzi Łuczku?
• Czy możesz mnie odprowadzić do sali i powiedzieć dzieciom, że przyszła Magnolia?
• Nie, nie, nie. Kotku, to nie jest fajne.
• Ale ja chcę.
• Bo co? Bo w piątek tata Natalki ją wprowadził do sali i powiedział, że przyprowadziłem Zosię?
• Tak.
• Nie żabciu…

Ale widzę, że ona stoi załamana. A ja chcę walić głową w ścianę, że nie zgodziłam się na tę Małgosię… Na szczęście przyszła Amelka i chce iść do sali z Łucją z rękę. Pcham ją więc do przodu i wykrztuszam:

• No idź już Magnolio!

Ależ była szczęśliwa :)) I nie jest łatwo być rodzicem. Dzień w dzień trzeba się w sobie przełamywać :))